3.4 การอนุรักษ์พลังงานสำหรับการนำความร้อนทิ้งกลับมาใช้ใหม่ | สรุปความรู้ ผชร. สามัญโรงงาน

อ่านจบแล้วคุณจะ

เพื่อเข้าใจลักษณะและแหล่งความร้อนทิ้ง
เพื่อประเมินปริมาณและคุณภาพของความร้อนทิ้ง
ศึกษาถึงโอกาสในการนำความร้อนทิ้งไปใช้ให้เกิดประโยชน์

สีกล่องในหน้านี้ ต้องจำ ตัวอย่างคำนวณ

สรุป 1 นาที 5 เรื่องที่ต้องจำ · ปัดหรือกดลูกศรดู · กดการ์ดเพื่อไปอ่าน

1/5 · หัวข้อย่อย 1

ความร้อนทิ้งอุณหภูมิสูง > 650 °C · ปานกลาง 230–650 °C · ต่ำ < 230 °C

ที่มา: ตำรา ตอน 3 หน้า 4-2–4-3 2/5 · หัวข้อย่อย 3

ไม่ควรนำความร้อนทิ้งกลับมา ถ้ายังไม่รู้ว่าจะนำไปใช้ที่ไหน

ที่มา: ตำรา ตอน 3 หน้า 4-6–4-7

ภาพประกอบ รีคูเพอเรเตอร์: ถ่ายเทความร้อนผ่านผนัง

3/5 · หัวข้อย่อย 6

รีคูเพอเรเตอร์แบบแผ่รังสี ทนก๊าซสกปรก แต่ประสิทธิภาพเพียง 10–20%

ที่มา: ตำรา ตอน 3 หน้า 4-15–4-18

ภาพประกอบ อุ่นน้ำป้อนและอุ่นอากาศด้วยไอเสีย

4/5 · หัวข้อย่อย 8

ติด Economizer ประสิทธิภาพรวมเพิ่ม 5–7% คืนทุน 6 เดือนถึง 3 ปี

ที่มา: ตำรา ตอน 3 หน้า 4-30–4-34 5/5 · หัวข้อย่อย 10

ทำมาตรการบำรุงรักษาและค่าใช้จ่ายต่ำก่อน แล้วจึงลงทุนนำความร้อนทิ้งกลับ

ที่มา: ตำรา ตอน 3 หน้า 4-45–4-46

ความร้อนทิ้ง: 2 ลักษณะ 3 ระดับอุณหภูมิ

ของเหลวร้อน

น้ำร้อน (อาจมีสารปนเปื้อน) · น้ำมันร้อน · ของเหลวร้อนอื่น ๆ

ก๊าซร้อน

ก๊าซร้อนจากเตาเผาและเตาอบ · อากาศร้อนจากการระบายความร้อน · ก๊าซร้อนจากแหล่งอื่น

< 230 °Cอุณหภูมิต่ำ เช่น น้ำระบายความร้อน คอนเดนเสท

230–650 °Cอุณหภูมิปานกลาง

> 650 °Cอุณหภูมิสูง

สูงเตาหลอมแก้ว 982–1,538 °C · เตาให้ความร้อนเหล็ก 927–1,038 °Cตาราง 4.2-1

ปานกลางไอเสียหม้อไอน้ำ 232–482 °C · ไอเสียกังหันก๊าซ 371–538 °C · ไอเสียเครื่องยนต์ลูกสูบ 316–593 °Cตาราง 4.2-2

ต่ำคอนเดนเสทจากกระบวนการผลิต 54–88 °Cตาราง 4.2-3

ความร้อนทิ้งอุณหภูมิสูง > 650 °C · ปานกลาง 230–650 °C · ต่ำ < 230 °C ไอเสียหม้อไอน้ำเป็นความร้อนทิ้งอุณหภูมิปานกลาง

ที่มา: ตำรา ผู้รับผิดชอบด้านพลังงาน (ผชร.) ตอน 3 หน้า 4-2–4-3 หัวข้อ 4.2

ประเมินปริมาณและคุณภาพความร้อนทิ้ง

ตัวแปร 3 ตัว: อัตราการไหล · อุณหภูมิ · องค์ประกอบของก๊าซไอเสีย · ขั้นแรกวัดเองด้วยเครื่องมือราคาถูกได้ ความคลาดเคลื่อน 10% เพียงพอสำหรับการประเมินเบื้องต้น

อัตราการไหลท่อพิทอท (Pitot Tube) · ออริฟิซ (Orifice) · เวนจูรี (Venturi) · แอนนีโมมิเตอร์ (Anemometer) · วัดใกล้แหล่งความร้อนที่สุด ในช่วงท่อตรงห่างข้องอ กันอากาศรั่วเข้า

อุณหภูมิเทอร์โมคัปเปิล: ถูก วัดได้หลายจุด แต่ก๊าซไหลเร็วทำให้อ่านต่ำลง และการแผ่รังสีจากผนังเตามีผล · ไพโรมิเตอร์ชนิดดูด (Suction Pyrometer) แม่นยำที่สุด แต่อุดตันและกัดกร่อนได้เร็ว

อัตราพลังงานในก๊าซ Q = V × A × ρ × C × ΔT (kW (กิโลวัตต์)) · V ความเร็ว m/s · A พื้นที่หน้าตัดปล่อง m² · ρ ความหนาแน่น kg/m³ · C ความร้อนจำเพาะ kJ/kg·K · ΔT ผลต่างอุณหภูมิก๊าซกับบรรยากาศ

ประเมินความร้อนทิ้งจากอัตราการไหล อุณหภูมิ และองค์ประกอบ ประเมินเบื้องต้น ความคลาดเคลื่อน 10% เพียงพอ

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-4–4-6 หัวข้อ 4.3

ใช้ความร้อนทิ้งอย่างคุ้มทุน

ลองตอบก่อนอ่าน

มีอากาศร้อนทิ้งจำนวนมาก แต่ยังไม่รู้ว่าจะใช้ที่ไหน ลองเดาว่าควรติดเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนไว้ก่อนไหม

อย่านำความร้อนทิ้งกลับมา ถ้ายังไม่รู้ว่าจะใช้ที่ไหน · ทางที่ไม่ค่อยคุ้ม เช่น ทำความร้อนให้พื้นที่ ซึ่งใช้ได้เพียงบางเดือน · ทางที่คุ้มที่สุด: นำกลับไปใช้ในกระบวนการผลิตความร้อนเดิมทันทีขณะยังร้อน ลดเชื้อเพลิง ไม่ต้องส่งความร้อนไปไกล

อัตราถ่ายเทความร้อนสูงที่สุดที่อุณหภูมิสูง (การแผ่รังสีแปรตามอุณหภูมิยกกำลังสี่) ⇒ ใช้พื้นที่แลกเปลี่ยนความร้อนน้อยลง

อุ่นอากาศเผาไหม้ด้วยรีคูเพอเรเตอร์ หรือเครื่องสะสมความร้อน

อุ่นวัตถุดิบก่อนเข้าเตาอุ่นแท่งเหล็ก · อุ่นเตาหลอมด้วยความร้อนจากเตาอื่น

อบแห้งเช่น การผลิตอิฐ

น้ำร้อน · ทำความร้อนพื้นที่

ไอน้ำผลิตไฟฟ้า · ไอน้ำความดันต่ำใช้ในกระบวนการผลิต

อุ่นน้ำมันเชื้อเพลิงเช่น น้ำมันเตา

ไม่ควรนำความร้อนทิ้งกลับมา ถ้ายังไม่รู้ว่าจะนำไปใช้ที่ไหน คุ้มที่สุด: ใช้ในกระบวนการเดิมทันทีขณะยังร้อน

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-6–4-7 หัวข้อ 4.4.1–4.4.2

อุ่นอากาศ อุ่นวัตถุดิบ ผลิตไอน้ำ ผลิตไฟฟ้า

ตัวอย่างที่ 4.1 ในตำรา: เตาให้ความร้อนแท่งเหล็ก 1,250 °C

พลังงานจำเพาะของหัวเผา 3 แบบ

อากาศเย็น 32.6 GJ (จิกะจูล)/ตัน
รีคูเพอเรทีฟ 22.8 GJ/ตัน ⇒ ประหยัดประมาณ 30%
สะสมความร้อน (Regenerative) 16.2 GJ/ตัน ⇒ ประหยัดประมาณ 50%
ปรับปรุงฉนวนเตาเพิ่ม ลดพลังงานจำเพาะได้อีกประมาณ 10–15%

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-8

อุ่นอากาศนิยมมากที่สุดวิธีหนึ่ง ประสิทธิภาพมาก ผลตอบแทนการลงทุนสูงรีคูเพอเรเตอร์: ไหลสวนทาง · รีเจนเนอเรเตอร์: สะสมความร้อนเป็นวัฏจักร

อุ่นวัตถุดิบประหยัดเชื้อเพลิงประมาณ 10–30%ลงทุนแรกสูง ค่าบำรุงรักษาต่ำ

หม้อไอน้ำความร้อนทิ้งประสิทธิภาพสูงถึง 80% · คืนทุนประมาณ 2–3 ปีต้องมีความร้อนทิ้งและความต้องการไอน้ำต่อเนื่องใกล้กัน

ผลิตไฟฟ้าคืนทุนประมาณ 3–6 ปีต้องใช้หม้อไอน้ำความดันสูง + กังหันไอน้ำแบบควบแน่น

หัวเผาสะสมความร้อนประหยัดได้ประมาณ 50% · รีคูเพอเรทีฟประมาณ 30% หม้อไอน้ำความร้อนทิ้งประสิทธิภาพสูงถึง 80% คืนทุน 2–3 ปี

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-7–4-11 หัวข้อ 4.4.2.1–4.4.2.4

เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อน 3 แบบ

เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนแบบแผ่น แผ่นโลหะลูกฟูกจำนวนมากอัดอยู่ระหว่างแผ่นปิดหัวท้าย ยึดด้วยสลักเกลียวยาว มีหน้าแปลนท่อเข้าออก 4 จุด

แบบแผ่นความร้อนทิ้งต่ำกว่า 200 °C · ประสิทธิภาพ 40–60% · ไหลสวนทางระหว่างแผ่นสำเร็จรูป มีหลายขนาด · รั่ว อุดตันง่าย บำรุงรักษามาก

เปลือกและท่อก๊าซทิ้งสูงสุด 550 °C · ประสิทธิภาพ 70–80% · ก๊าซแรงดันสูง 230–250 barถอดท่อล้างง่าย เหมาะก๊าซสกปรก · ราคาแพง ขนาดใหญ่

ก้นหอย100–300 °C · ประสิทธิภาพ 70–80%ถ่ายเทความร้อนสูง · ล้างและซ่อมยาก ไม่เหมาะของไหลกัดกร่อนหรือความดันสูง

เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนแบบก้นหอยผ่าครึ่ง เห็นแผ่นโลหะ 2 แผ่นม้วนขนานเป็นก้นหอย หัวต่อกลาง 1 จุดและขอบนอก 2 จุด

แบบแผ่นมีข้อจำกัดที่อุณหภูมิสูงกว่า 800 °C เพราะเกิดการรวมตัวกับออกซิเจน (ยกเว้นโลหะผสมพิเศษ) · แบบเซรามิกทนได้ 900–1,100 °C แต่รั่วง่าย ไม่ค่อยนิยม

แบบแผ่น: ต่ำกว่า 200 °C ประสิทธิภาพ 40–60% แบบเปลือกและท่อ ถอดล้างง่าย เหมาะกับก๊าซสกปรก

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-12–4-15 หัวข้อ 4.5.1.1 ตารางที่ 4.5-1 ถึง 4.5-3

รีคูเพอเรเตอร์: ถ่ายเทความร้อนผ่านผนัง

รีคูเพอเรเตอร์ 2 แบบผ่าซีก: ซ้ายแบบท่อสองชั้น ไอเสียไหลในท่อชั้นใน อากาศไหลในช่องว่างระหว่างชั้น · ขวาแบบท่อพาความร้อน มัดท่อเล็กจำนวนมากในกล่อง

ถ่ายเทความร้อนจากไอเสียให้อากาศเย็นที่ใช้เผาไหม้ ความร้อนกลับเข้าเตา ประสิทธิภาพเตาสูงขึ้น และอุณหภูมิเปลวสูงขึ้น

แผ่รังสีก๊าซทิ้งถึง 1,400 °C · ประสิทธิภาพ 10–20% · เตาใหญ่ อัตราไหล 5–10 m³/sทนก๊าซปนเปื้อน ราคาต่ำ · ประสิทธิภาพต่ำ

พาความร้อนก๊าซทิ้งถึง 1,200 °C · ประสิทธิภาพ 30–50%ราคาแพง · รั่วซึมที่ซีลท่อและผนัง

หัวเผารีคูเพอเรทีฟ / เซลฟ์-รีคูเพอเรทีฟก๊าซทิ้งถึง 1,500 °C · ประสิทธิภาพ 20–40%กะทัดรัด ติดตั้งง่าย · ต้องใช้กับก๊าซทิ้งที่สะอาด

เรเดียลเพลทก๊าซสะอาด 700–1,100 °C · ประสิทธิภาพประมาณ 60% · หัวเผา 180–450 kWปรับปรุงระบบเดิมได้ · ใช้กับก๊าซปนเปื้อนไม่ได้

รีคูเพอเรเตอร์แบบแผ่รังสี ทนก๊าซสกปรก แต่ประสิทธิภาพเพียง 10–20% หัวเผาเซลฟ์-รีคูเพอเรทีฟ ต้องใช้กับก๊าซทิ้งที่สะอาด

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-15–4-18 หัวข้อ 4.5.1.2 ตารางที่ 4.5-4 ถึง 4.5-6 · หน้า 4-25–4-26 หัวข้อ 4.5.2.1

เครื่องสะสมความร้อน และท่อความร้อน

ลองตอบก่อนอ่าน

ท่อปิดผนึกที่มีของเหลวระเหยและควบแน่นอยู่ข้างใน ลองเดาว่าถ่ายเทความร้อนได้เทียบกับแท่งทองแดงอย่างไร

เครื่องสะสมความร้อน 2 ห้องบุอิฐทนไฟเรียงเป็นช่อง ห้องซ้ายอิฐร้อนแดงขณะรับไอเสีย ห้องขวาอิฐเย็นลงขณะอุ่นอากาศ มีวาล์วสลับทางไหลอยู่ระหว่างห้อง

ไอเสียไหลผ่านวัสดุสะสมความร้อนชุดหนึ่ง แล้วสลับให้อากาศเย็นไหลผ่านชุดที่ร้อนแล้ว · รอบสลับ 30 วินาทีถึง 30 นาที

อยู่กับที่ (อิฐทนไฟ)ถึง 1,500 °C · 70–90% · อุตสาหกรรมแก้ว เหล็กทนก๊าซปนเปื้อน บำรุงรักษาต่ำ · ใหญ่ ราคาแพง

แบบหมุนถึง 1,700 °C · 70–90%กะทัดรัด ก๊าซปริมาณมาก · รั่วซึม ปนเปื้อนข้าม ไม่เหมาะก๊าซมีฝุ่น

เซรามิกกะทัดรัดถึง 1,500 °C · 70–90% · สลับทุก 60–120 วินาทีล้างง่าย · อุดตันได้ เช่น หลอมอะลูมิเนียมต้องล้างทุก 3 สัปดาห์

หัวเผาไฟพ่นถึง 1,500 °C · 70–90% · ประหยัดประมาณ 50% เทียบหัวเผาทั่วไปใช้พื้นที่ติดตั้งมาก

อินทีกรัลเบดลูกบอลเซรามิกในตัวหัวเผา ติดเป็นคู่ · ถึง 1,500 °C · 70–80% · รอบ 30–180 วินาทีเหมาะเตาเล็กพื้นที่จำกัด

หัวเผาสะสมความร้อนแบบอินทีกรัลเบดผ่าซีก ติดผ่านผนังเตา ภายในตัวหัวเผามีตะแกรงบรรจุลูกบอลเซรามิกจำนวนมากหลังหัวฉีด เปลวพ่นเข้าห้องเตา

ท่อความร้อนผ่าซีกด้านซ้าย ผนังด้านในบุไส้วิกพรุน และชุดเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนแบบท่อความร้อนด้านขวา ท่อจำนวนมากพาดผ่านช่องลม 2 ช่องครึ่งบนและครึ่งล่าง

ท่อความร้อน (Heat Pipe): ท่อปิดผนึกสุญญากาศ มีไส้วิกและของเหลวทำงาน · ด้านร้อนของเหลวระเหย ด้านเย็นควบแน่นแล้วไหลกลับ · ถ่ายเทความร้อนได้มากกว่าทองแดง 100 เท่า ไม่มีชิ้นส่วนเคลื่อนที่ แทบไม่ต้องบำรุงรักษา

ล้อรังผึ้งแลกเปลี่ยนความร้อนแบบหมุนในกรอบสี่เหลี่ยม มีแผ่นกั้นแบ่งครึ่งบนและล่าง มอเตอร์ขับด้วยสายพาน

เครื่องสะสมความร้อน ประสิทธิภาพ 70–90% สูงกว่ารีคูเพอเรเตอร์ ท่อความร้อนถ่ายเทความร้อนได้มากกว่าทองแดง 100 เท่า

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-19–4-25 หัวข้อ 4.5.1.3 ตารางที่ 4.5-7 ถึง 4.5-10 · หน้า 4-27–4-28 หัวข้อ 4.5.2.2

อุ่นน้ำป้อนและอุ่นอากาศด้วยไอเสีย

เครื่องอุ่นน้ำป้อนแบบท่อครีบผ่าซีก กล่องโลหะตั้งต่อกับท่อไอเสียด้านบนและล่าง ภายในเป็นขดท่อน้ำดัดไปมามีครีบรอบท่อ หน้าแปลนน้ำเข้าออก 2 จุด

Economizer แบบท่อครีบ (Tube & Fin)

ไอเสียผ่านครีบ น้ำป้อนไหลในท่อ · ท่อกลม (เล็ก เบา) หรือท่อสี่เหลี่ยม (พื้นที่มากกว่า หนักกว่า) · ประสิทธิภาพรวมเพิ่ม 5–7% · คืนทุน 6 เดือนถึง 3 ปี · ต้องเพิ่มปั๊ม เดินท่อ ดัดแปลงปล่อง

Economizer แบบสัมผัสตรง

แยกของแข็งด้วยไซโคลน แล้วให้ก๊าซสัมผัสน้ำโดยตรง · ประหยัด 15–35% คืนทุน 1–3 ปี · ข้อเสีย: น้ำป้อนคุณภาพด้อยลง และโลหะกัดกร่อน

ระวังกรด: ถ้าเชื้อเพลิงมีกำมะถัน อุณหภูมิไอเสียหลังนำความร้อนไปใช้แล้วไม่ควรต่ำกว่า 180 °C · ค่า U ของเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนอากาศกับน้ำปกติ 15–70 W/m²·°C

ผลต่างอุณหภูมิเฉลี่ยแบบลอการิทึม ΔT_LM = (ΔT₁ − ΔT₂) ÷ ln(ΔT₁ ÷ ΔT₂) · ความร้อนที่นำกลับได้ Q = U × A × ΔT_LM × ชั่วโมงทำงาน

ติด Economizer ประสิทธิภาพรวมเพิ่ม 5–7% คืนทุน 6 เดือนถึง 3 ปี เชื้อเพลิงมีกำมะถัน ไอเสียหลังนำไปใช้ไม่ควรต่ำกว่า 180 °C

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-30–4-34 หัวข้อ 4.6.1–4.6.2 · หน้า 4-42–4-45 หัวข้อ 4.6.4–4.6.5 · หน้า 4-46 มาตรการที่ 1

กรณีศึกษาในตำรา

เตาหลอมทราย 1,400 °C เปลี่ยนรีคูเพอเรเตอร์อิฐแตกเป็นท่อ 2 ชั้นเหล็กไร้สนิมอากาศ 35 → 550 °C · ไอเสียที่เหลือ 500 °C ทำน้ำร้อนต่ออีก 6,000 L/h · ประสิทธิภาพ 50–55% ประหยัดประมาณ 25% · 10,000,000 ÷ 3,000,000 = คืนทุน 3.3 ปี

เตาหลอมแก้ว 1,500 °C เปลี่ยนจากรีคูเพอเรเตอร์เป็นรีเจนเนอเรเตอร์ไอเสีย 1,350 °C อุ่นอากาศ 30–35 → 1,200–1,300 °C สลับทุกประมาณ 30 นาที · ประสิทธิภาพ 70–75% ประหยัดประมาณ 30% · คืนทุน 1.63 ปี

ก๊าซติดไฟได้จากกระบวนการผลิต เผาในหม้อไอน้ำความร้อนทิ้งไอน้ำ 130 ตัน/ชม. 42 bar 400 °C ขับกังหันได้ไฟฟ้า 17.5 MW · ไอน้ำความดันต่ำใช้ในกระบวนการ · คืนทุน 1.0 ปี

อากาศร้อนจากการระบายความร้อนกระเบื้อง 150 °C ป้อน Spray Dryerดัชนีการใช้ก๊าซธรรมชาติ 14.39 → 13.93 m³/ตัน · ประหยัด 239,413.64 บาท/ปี (หักค่าไฟโบลเวอร์ 4.3 kW แล้ว) · ลงทุน 70,000 บาท คืนทุน 0.29 ปี

ข้อสังเกตจากกรณีศึกษา: ไอเสียที่ยังร้อนหลังอุ่นอากาศแล้ว นำไปทำน้ำร้อนต่อได้อีกชั้น · รีเจนเนอเรเตอร์อาจไม่เหมาะกับโรงงานพื้นที่จำกัดหรือขนาดเล็ก

ไอเสียที่ยังร้อนหลังอุ่นอากาศ ใช้ทำน้ำร้อนต่อได้อีก เปลี่ยนรีคูเพอเรเตอร์เป็นรีเจนเนอเรเตอร์ อุ่นอากาศได้ร้อนกว่ามาก

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-54–4-61 หัวข้อ 4.9 กรณีศึกษาที่ 1 2 3 และ 5

คำถามก่อนลงทุนโครงการความร้อนทิ้ง

รู้ปริมาณและคุณภาพความร้อนทิ้งแล้วหรือยังรวมทั้งความจุความร้อนจำเพาะของก๊าซไอเสีย

ทำมาตรการบำรุงรักษาเบื้องต้น (Good Housekeeping) และมาตรการค่าใช้จ่ายต่ำแล้วหรือยังลดการสูญเสียก่อน แล้วจึงนำความร้อนทิ้งกลับมา

พิจารณาปัญหาทางเทคนิคแล้วหรือยังค่าดำเนินงานและบำรุงรักษา · การทำงานไม่สม่ำเสมอ · การอุดตันจากฝุ่น · การกัดกร่อนจากกรดควบแน่น · ไนโตรเจนออกไซด์ (NOx) เพิ่มขึ้น · ผลต่อการผลิตและคุณภาพ

คุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ และเป็นไปตามกฎหมายสิ่งแวดล้อมหรือไม่มีข้อมูลพอสำหรับขอเงินสนับสนุนหรือไม่

ทำมาตรการบำรุงรักษาและค่าใช้จ่ายต่ำก่อน แล้วจึงลงทุนนำความร้อนทิ้งกลับ ระวังการอุดตันและการกัดกร่อนจากกรดควบแน่น

ที่มา: ตำรา ผชร. ตอน 3 หน้า 4-45–4-46 หัวข้อ 4.7

★

ตัวเลขที่ต้องจำในหัวข้อนี้

> 650 °Cความร้อนทิ้งอุณหภูมิสูง

230–650 °Cอุณหภูมิปานกลาง

< 230 °Cอุณหภูมิต่ำ

50% · 30%หัวเผาสะสมความร้อน · รีคูเพอเรทีฟ

70–90%ประสิทธิภาพเครื่องสะสมความร้อน

80%หม้อไอน้ำความร้อนทิ้ง

5–7%ประสิทธิภาพเพิ่มเมื่อติด Economizer

180 °Cไอเสียต่ำสุดถ้าเชื้อเพลิงมีกำมะถัน

100 เท่าท่อความร้อนเทียบทองแดง

จำลองอุปกรณ์ในโรงงาน

จำลองอุปกรณ์ที่บทนี้สอน ในโรงงานที่สร้างจากเนื้อหาที่อบรม · เครื่องนำความร้อนทิ้งกลับมาใช้

สถานการณ์จำลอง 1 เรื่อง · เลือกทางแก้แล้วเห็นผลเป็นตัวเลขจากตำรา

ที่มา: คู่มือผู้รับผิดชอบด้านพลังงานสามัญ (โรงงาน) พ.ศ. 2567 (พพ.) ตอนที่ 3 การจัดการพลังงานความร้อน บทที่ 4 · หน้า 4-1 ถึง 4-72 (หน้าไฟล์ 272–343)

หัวข้อก่อนหน้า3.3 การอนุรักษ์พลังงานสำหรับเตาอุตสาหกรรม หัวข้อถัดไป 5.1 ปฏิบัติการจัดทำรายงานการจัดการพลังงาน

3.4การอนุรักษ์พลังงานสำหรับการนำความร้อนทิ้งกลับมาใช้ใหม่